شکست بار فراق  تو استخوانم را

که تو نبودی و غم می جَوید جانم را

دریغ!از غم بی هم پیالگی؛بی تو

زدم به آیِنه آن روز استکانم را

به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است

که بُرد  رفتن تو  رنگ آسمانم را

ولی نشانه ی سر خوردگی مپنداری

سری که از سرِ افسوس می تکانم را

به صد هزار سر سبز مصلحت اندیش

نمی دهم به خدا سرخی زبانم را

شبی اگر هوس یک- دو  جام باده کنم

شراب می کشم از شعر اگر اراده کنم

مرا ببخش که تشبیه چشم هایت را

برآن شدم که از آئینه استفادکنم...

...تورا برای رسیدن به خویش ناچارم

به قدر سادگی روح خویش ساده کنم

بگو ز قایق لبهام،بوسه هایم را

کجای ساحل پیراهنت پیاده کنم؟

بخند،حجّت شب را تمام کن بر من

که باز حیثیت عشق را اعاده کنم

کاری نکن شب تو نگاهم جا بمونه
تو سینۀ آئینه آهم جابمونه
کاری نکن نعشم بمونه روی دستت
من رفته باشم،اشتباهم جا بمونه
***

کاری نکن حالا که خسته م خسته ترشم
انصافه از اینی که هستم خسته تر شم؟
***

کاری نکن طوفان شه و بی ریشه باشم
در انتظار سنگ حسرت شیشه باشم
کاری نکن شکلِ درخت رو به پائیز
در انتظار بوسه های تیشه باشم
***

کاری نکن حالا که خسته م خسته ترشم
انصافه از اینی که هستم خسته تر شم؟
***

کاری نکن که قصّه مون کوتاه باشه
یوسف ته قصه هنوز تو چاه باشه
ما که هنوز «اندر خم یک کوچه» بودیم
کاری نکن این آخر این راه باشه
***

کاری نکن حالا که خسته م خسته ترشم
انصافه از اینی که هستم خسته ترشم؟
***

کاری نکن کار دلم گیر تو باشه
این زخم کاری کار شمشیر تو باشه
عکس دلم تو قاب تحقیر تو باشه
سهم نگاهم از تو تصویر تو باشه
***

کاری نکن حالا که خسته م خسته ترشم
انصافه از اینی که هستم خسته ترشم؟
***

کاری نکن بارون چشمامو ببینی
از تاک چشمم خوشۀ دردو بچینی
فرهاد شم از لذّت شیرینی مرگ
حلوا بیاری و سر قبرم بشینی
***

کاری نکن حالا که خسته م خسته تر شم

انصافه از اینی که هستم خسته تر شم؟

کاری نکن تا هم بسوزم هم بسازم
آسم بسوزه اوّل بازی ببازم
عکست رو از تو قاب قلبم در بیارم
راه دلت رو گم کنی تو شعر تازه م
***

کاری نکن حالا که خسته م خسته ترشم
انصافه از اینی که هستم خسته ترشم؟
***

کاری نکن حالا که زیر بارش خون
نعش گُلا افتاده تو تابوت گلدون
حالا که من لبتشنه مو دست بیابون...
میریزه آب پاکیو رو دست بارون

من شکل ماهی تو تب دریا تلف شم
زندونی دلبستگیهای صدف شم
یادم بره گل بودم و با باد پائیز
پرواز زرد حسرت هرز علف شم
***

کاری نکن حالا که خسته م خسته ترشم
انصافه از اینی که هستم خسته ترشم؟
***

این چیست در من؟!حسّ یک گمراه در مه
بیمی؛هراسی؛وحشـــــــــتی جانکاه در مه
کوبیدن آب جنـــــــــــــــون در هاون عقل
شـــوق نیفتادن به قعـــــــــــــر چاه در مه
خواب غریبی دیده ام؛تعبیر آن چیـــــست؟
با ناشناســـی صحبتی کوتـــــــــــاه درمه؟
این کیســـــت در من؟در بغل زانو گرفته؟
بیهوده با خود می کشد هـــــــی آه در مه
دیری ست چشم غفلتش خشـــکیده بر راه
در انتظــــــــــــــــــار عابری آگاه در مه
در خون میان درّه های شعر یک روز...
گرگی که یک شب زوزه اش تا ماه در مه...

ردّ عبورت بر  دلم،آماس مانده است

سهم تو بود از آخرین باری که...- باری

این جرعه ای که در ته گیلاس مانده است

رفتی و بردی عـــــــکس هایت را،ندیدی...

...عکس تو در قاب دل عکّاس مانده است

من ماندم و حل معمّــــــــــــــــــای تو،امّا

این عقل چون خر در گِلِ احساس مانده است

رفتــــــی،ولی حــقّ لب من را نــــــــــدادی

بر گردن لبهــــــــــــات،حقّ النّاس مانده است

سلام

دو تا از دوستایی که محبت کردن و سر زدن -خواستن بدونن شاعر شعرا کیه.دوستایی که سابقه آشناییشون با هی هو بیشتره می دونن که شاعر این شعرا منم.تا چند روز پیش اسم واقعیم  رو ذیل شعرا درج می کردم که بنا به دلایلی ترجیح دادم حذفش کنم.اگر شعر شاعر دیگه ای رو توی وبلاگم بذارم حتما قید می کنم که شعر خودم نیست و حتما هم میگم شاعرش کیه.

ممنون از حسن توجه همه دوستان

گاهِ رفتن،آسمـــــــــــــــــــــــانت کاش بارانی نبود

در لبانت حرف آخـــــــــــــــــــــر،کاش زندانی نبود

کَندی امّا کاش دلخــــــــــــوش بودی از دل کندنت

کاش ـ عکسِ قابِ چشــــــــــمانت پشیمانی نبود

خســــــــــــته از آزار من بودی و حق هم داشتی

عشـــــــــق را انکــــــــــار کردن،کار آسانی نبود

سهمت از این عشق اگر در شعله اش می سوختی

داغ حســــــرت بر دل و مشتی به پیشانی نبود

خانۀ اندیشـــــــــــــــــــه ات یک روز،آبادی ندید

کوچه های خاطــــرت یک شــــب چراغانی نبود

ماه را با مهــــر اگر در خانه ات می خواســـتی

خلوت تنهایی ات این قــــــــــــدر ظلمانی نبود

داستانت را نمی دانم،ولی دستـــــــــــــانِ تو

گرم از آن آتش که می دانیم و می دانــی نبود